Parkkerk

Andere bestemmingen

Het gebouw behield zijn kerkfunctie tot het voorjaar van 1994. Een jaar later werd de kerk door de Hervormde Gemeente verkocht aan het Amsterdams Monumenten Fonds en werd er een danscentrum gevestigd.

De restauratie werd uitgevoerd in opdracht van de NV Stadsherstel Amsterdam. Na de restauratie is in de voormalige kerk een orgelcentrum gehuisvest. Daartoe is de stichting Orgelpark opgericht, die de kerk zal exploiteren voor de ontwikkeling van niet- kerkelijke, moderne orgelmuziek. Het Orgelpark zal ook worden gebruikt  als werkplaats voor studenten aan Nederlandse en buitenlandse conservatoria.

Exterieur

Het vierkante kerkgebouw van architect Roest heeft een massief bakstenen exterieur dat een traditionalistische uitstraling heeft. De kerk ligt op de hoek van de straat en is deels ingebouwd. Aan de Gerard Brandtstraat is de voorgevel te zien, de zuidgevel van de kerk staat aan het Vondelpark. Naast de kerk werd aan de noordzijde een pastoriewoning aangebouwd.
De kerk is aan drie zijden voorzien van licht risaliserende (vooruitspringende) gevelfronten en heeft topgevels met rondboogramen van glas-in-lood, boven een basement met een zware kordonlijst. Drie monumentale eikenhouten deuren met daarvoor een stoep verleenden oorspronkelijk toegang tot de kerk. Op sommige plaatsen in de gevels is decoratief metselwerk te zien. Het gebouw heeft een tentdak van leisteen met daarop een achtzijdige daktoren en spits.

Interieur

De plattegrond van het gebouw bestaat uit een Grieks kruis; het pand is dus een centraalbouw. De kerkzaal wordt overdekt door gepleisterde tongewelven van hout en heeft een centrale koepel die is voorzien van glas-in-loodvensters. In de hoeken van de kerkruimte bevinden zich de trappen die naar de galerijen voeren. Deze galerijen rusten op kolommen met gestileerde kapitelen. Samen met de drie galerijen biedt de kerkzaal plaats aan ongeveer 1.000 kerkgangers. Het originele orgel werd gebouwd in 1922 door W. Sauer en O. Walcker uit Frankfurt an der Oder.

Restauratie

Bij de restauratie werden de kleine souterrainvensters onder de rondboogramen verhoogd tot nieuwe entrees met glazen toegangsdeuren op maaiveldniveau. Deze ingreep is noodzakelijk om het gebouw toegankelijk te maken voor mindervaliden; de originele hoofdingang was voor hen een onmogelijk te nemen hindernis. De stoep werd ter plaatse van de nieuwe toegangen verlaagd en het hek tussen de bakstenen pijlers is komen te vervallen. Een nieuw ‘straattapijt’ met verlichting in de straat moet de aandacht naar de nieuwe ingangen trekken. De oorspronkelijke toegangen worden van de straat gescheiden door een barrière in de vorm van een stoep die wordt afgesloten door een hek. Rechts achter de gevel is een nieuwe kassa gerealiseerd, aan de linkerzijde zit de toegang voor mindervaliden met hefplateau en lift. In het souterrain zijn toiletten, een foyer en een garderobe gebouwd. Het Sauer-orgel is ook gerestaureerd. De weinige kerkstoelen die nog in goede staat verkeerden zijn waar mogelijk hergebruikt. Eind maart 2005 werd het hoogste punt van de restauratie bereikt, toen de gereconstrueerde top van de torenspits werd geplaatst. In een van de bollen van de spits is een koker geplaatst met daarin een document waarin wordt verhaald van de recente restauratie.